Opublikowano

Tasiemiec psi

[et_pb_section admin_label=”section”][et_pb_row admin_label=”row”][et_pb_column type=”4_4″][et_pb_text admin_label=”Tekst”]

Tasiemiec psi (Dipylidium caninum) – gatunek tasiemca, pasożytujący u psowatych, kotowatych i innych mięsożernych ssaków, a także sporadycznie u człowieka. Choroba wywoływana przez tasiemca psiego, dipylidoza (ang. dipylidosis), zazwyczaj ma u człowieka przebieg bezobjawowy.

Charakterystyka pasożyta i cykl życiowy

Tasiemiec psi jest kosmopolitycznym pasożytem, spotykanym w jelicie cienkim psów, kotów, lisów i innych mięsożernych ssaków oraz ludzi. Skoleks tasiemca psiego wyposażony jest w cztery przyssawki i 4–7 rzędów haczyków. Proglotydy tego gatunku, po oderwaniu się od strobilii, mają zdolność samodzielnego poruszania się. Żywicielem pośrednim pasożyta są owady (larwy pcheł i postaci imaginalne wszołów), larwa typu cysticerkoid rozwija się w ich hemocelu. Po metamorfozie larw cysticerkoid pozostaje w ich organizmie.

Objawy i przebieg

Większość infestacji Dipylidium caninum jest bezobjawowa. Zwierzęta zarażone tasiemcem przejawiają zachowania wskazujące na świąd okolicy odbytu (takie jak pocieranie nią o trawę lub chodnik). Mogą wystąpić objawy zaburzenia pracy przewodu pokarmowego. Najbardziej znamienną cechą zarażenia jest wydalanie proglotydów pasożyta. Mogą one być znajdywane w okolicy odbytu, w kale, pieluchach, niekiedy w pomieszczeniach w których przebywają zwierzęta i zarażone dzieci. Świeżo wydalone proglotydy mają zdolność ruchu i mogą być omyłkowo brane za czerwie much.

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

Opublikowano

Objawy zakażeń pasożytami

[et_pb_section admin_label=”section”][et_pb_row admin_label=”row”][et_pb_column type=”4_4″][et_pb_text admin_label=”Tekst”]

  • nienaturalna bladość skóry

  • podkrążone oczy

  • słabe włosy i paznokcie

  • niedokrwistość z powodu niedoboru żelaza

  • częste biegunki lub zatwardzenia

  • wzdęcia
  • bóle brzucha
  • niespokojny sen (lub dziecko śpi z pupą uniesioną do góry)

  • wędrowanie po łóżku w nocy

  • drapanie się w okolicy odbytu

  • odparzony odbyt

  • zgrzytanie zębami

  • otwarta buzia u dziecka

  • świąd skóry

  • wysokie IgE ogólne

  • nasilone bez konkretnego powodu objawy alergii

  • kłopoty z oddychaniem

  • przerost tzw. trzeciego migdałka

  • astma

  • atopowe zapalenie skóry

  • wysypki

  • rozdrażnienie
  • nerwica
  • depresja

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

Opublikowano

Przywra krwi

Przywra krwi (Schistosoma mansoni) – dwużywicielska pasożytnicza przywra. Jej żywicielem pośrednim jest wodny ślimak, a ostatecznym kręgowiec – człowiek. Pasożytuje w żyłach krezki jelitowej.

 

Morfologia

Dorosłe przywry są rozdzielnopłciowe, wykazują dymorfizm płciowy. Osiągają 10–15 mm (samce) lub 14–20 mm (samice) i są najmniejszymi przedstawicielami rodzaju Schistosoma. Ich ciało jest wydłużone, samce są szersze od samic, posiadają kanał gynekoforyczny na brzusznej stronie ciała, w którym umieszczona jest samica podczas stałej kopulacji. U samca występuje 6–9 jąder, a u samic pojedynczy jajnik położony z przodu ciała. Posiadają dwie przyssawki – gębową i brzuszną oraz kolce tegumentalne, służące do przytwierdzania się do ciała żywiciela.

Jajo S. mansoni posiada kolec w dolnej części, który ułatwia mu przejście przez ściany naczyń krwionośnych. Dorosła samica składa od 100 do 300 jaj w ciągu dnia. Optymalna temperatura potrzebna do wyklucia się z jaj osobników potomnych wynosi 28°C. W temperaturze 4°C oraz 37°C proces ten zostaje prawie całkowicie zahamowany.

 

Metabolizm i odżywianie

Mimo życia w środowisku bogatym w tlen (naczynia krwionośne) metabolizm dorosłych przywr żylnych jest w większości beztlenowy. Tlen jest niezbędny do utwardzania jaj.

S. mansoni żyją w układzie krwionośnym żywiciela ostatecznego, dlatego żywią się krwią. Energię uzyskują głównie z procesu utleniania glukozy. Przywra w godzinę jest w stanie przyjąć ilość pokarmu odpowiadającą 15–20% masy jej ciała. W tym czasie para osobników może zjeść nawet 350 000 erytrocytów. Trawienie hemoglobiny zachodzi w przewodzie pokarmowym przywry.

 

Objawy

Jaja S. mansoni powodują zapalenie błony śluzowej jelita grubego, czego wynikiem są owrzodzenia i brodawczaki, a także zmiany nowotworowe. Jaja wraz z krwią mogą dostać się do innych narządów, np. wątroby, gdzie w wyniku zablokowania światła naczyń żylnych powodują powiększenie tego narządu, a także śledziony. Prowadzi to również do powstania obrzęków, wodobrzusza i żółtaczki. Jaja mogą trafić także do płuc, mózgu, a nawet oczu

Opublikowano

Włosogłówka

[et_pb_section admin_label=”section”][et_pb_row admin_label=”row”][et_pb_column type=”4_4″][et_pb_text admin_label=”Tekst”]

Trichuris trichura

Kosmopolityczny nicień pasożytujący w jelicie grubym oraz ślepym człowieka . Inwazja dotyczy około 400 ml ludzi na świecie . W Polsce jest drugim po owsikach pasożytem przewodu pokarmowego.

Długość pasożyta to około 30-50 mm długości, a osobników męskich jest więcej niż żeńskich. Przednia część pasożytów ma nitkowaty kształt i właśnie przez nią dorosłe pasożyty wnikają w błonę śluzową jelita ślepego lub grubego, pobierając stamtąd pożywienie. Włosogłówka ludzka według niektórych badaczy może przeżyć nawet pięć lat.

Osobniki żeńskie pasożyta składają każdego dnia nawet pięć tysięcy jajeczek, które są następnie wydalane na zewnątrz razem z kałem żywiciela (jaja nie są w stanie zarażać bezpośrednio po wydaleniu). Następnie w środowisku wilgotnym z tlenem, jaja dojrzewają osiągając ostatecznie stadium inwazyjne. To jak szybko rozwinie się pasożyt zależy od środowiska oraz temperatury, okres ten może trwać od dziesięciu dni do kilku miesięcy. Larwa, która znajduje się w otoczce jajeczka zachowuje swoją żywotność nawet kilka miesięcy.

Człowiek zaraża się włosogłówczycą po spożyciu inwazyjnych jajeczek, czyli takich, w których rozwinęły się już larwy. Zazwyczaj taka sytuacja ma miejsce przez przeniesienie jaj do ust za pomocą brudnych rąk,jedzenia brudnych/nieumytych owoców oraz jarzyn,picia zanieczyszczonej nimi wody, itp.

Larwa włosogłówki pozbywa się otoczki jajowej w przewodzie pokarmowym człowieka i przenosi się do jelita grubego, gdzie w ciągu około pięciu tygodni rozwija się płciowo. Pasożyt bytuje u człowieka zazwyczaj w większych grupach (u niektórych stwierdza się obecność nawet tysiąca osobników). Organizm różnie reaguje na obecność pasożyta, zależy to od reakcji żywiciela oraz intensywności inwazji

Objawy włosogłówczycy

Przy niewielkiej liczbie pasożytów nie stwierdza się żadnych objawów chorobowych, zakażenia ma stosunkowo łagodną postać. Z kolei intensywne zarażenia pasożytem powoduje powstawanie objawów takich jak:bóle brzucha w okolicy jelita ślepego;śluzowe biegunki, w których obecna może być niewielka ilość krwi;nudności;wzdęcia brzucha oraz wymioty nie mające związku z przyjmowanymi pokarmami;bóle;reakcje alergiczne;kolki;zawroty głowy;nadpobudliwość nerwową;u dzieci może dojść do utraty przytomności;postępujące osłabienie;bezsenność;wychudzenie i niedokrwistość;mogą pojawić się drgawki;może pojawić się depresja.

U niektórych chorych włosogłówczyca może prowadzić do anemii na skutek krwawienia z błony śluzowej. Oprócz tego może pojawić się zapalenia wyrostka robaczkowego i dolegliwości wrzodowe.

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

Opublikowano

Badanie kału

Kał na pasożyty pobieramy w czasie pełni lub nowiu, kiedy robaki są najbardziej aktywne – w fazie rozrodu.

Pobieramy 3 próbki:

1-sza 1-2 dni przed pełnią lub nowiem

2-ga w czasie samej pełni lub nowiu

3-cia 1-2 dni po pełni lub nowiu

Do pojemnika na kał zakupionego w aptece małym patyczkiem lub specjalną łopatką nabieramy małe fragmenty kału z różnych fragmentów stolca : z części początkowej, środka , wnętrza, końca itd – kilka- kilkanaście ziaren wielkości grochu – w sumie zapełniamy 1/4 pojemnika na kał każdego dnia. Pojemnik cały czas przechowujemy w lodówce. Ostatniego dnia zawozimy do analizy do laboratorium.

Opublikowano

Owsiki

[et_pb_section admin_label=”section”][et_pb_row admin_label=”row”][et_pb_column type=”4_4″][et_pb_text admin_label=”Tekst”]

Owsik ludzki (enterobius vermicularis)

Kosmopolityczny pasożyt jelita grubego człowieka , szczególnie często spotykany w klimacie umiarkowanym . Najczęściej owsiki występują u dzieci .

Szacuje się że inwazja owsicy dotyka około 400 milionów ludzi na świecie .

Morfologia

Owsik jest małym nicieniem barwy białej. Otwór gębowy otoczony jest trzema wargami , na których znajdują się 2 brodawki. Samica o długości 8-13 mm i średnicy 0,4 mm tylni koniec ciała ma zaostrzony – prosty. Samiec 3- kronie mniejszy 2-5 mm i średnicy 0,1 -0,2 mm posiada ogon zagięty na stronę brzuszna .

Biologia

Zapłodniona samica wędruje w nocy w okolicach odbytu , gdzie składa powleczone substancją kleista jaja . Substancja ta umożliwia przyklejenie się jaj pasożyta do rąk , bielizny , pościeli oraz innych przedmiotów które dotyka zarażony .Warunki panujące w okolicy odbytnicy – temperatura około 37 stopni oraz duża wilgotność zapewniają larwom rozwijającym się w jajach na osiągnięcie zdolności inwazyjnych już w ciągu 6 godzin. Dojrzała samica składa 8000-12000 asymetrycznych jaj. Formą inwazyjną są jaja przenoszone do organizmu drogą pokarmową oraz inhalacyjną, ale możliwe jest również samozarażenie jajami i larwami , które pochodzą od pasożyta występującego już w danym żywicielu .

Objawy infekcji

Zależą od intensywności inwazji, czasu jej trwania i indywidualnej wrażliwości osoby zarażonej.

Owsica może się utrzymywać długo , głównie w rezultacie ciągłego samozarażania się . Dominujące objawy to świąd odbytu – nocny lub poranny , prowadzącym do wtórnych zakażeń bakteryjnych skóry i mechanicznych uszkodzeń błony śluzowej odbytu w wyniku drapania. Obecność pasożytów w jelicie grubym powoduje objawy ostrego lub przewlekłego zapalenia błony śluzowej jelita połączonego z nudnościami, bólami brzucha ,wymiotami , utratą łaknienia. U dziewczynek często dochodzi do stanów zapalnych pochwy. Dodatkowo występują u dzieci takie objawy jak : nerwowość , trudności skupienia uwagi, zaburzenia snu, niepokój , obgryzanie paznokci,drażliwość oraz niechęć do nauki .

Profilaktyka

Zasadniczo kluczowe jest przestrzeganie zasad higieny osobistej oraz czystości . Należy regularnie zmieniać bieliznę , myć ręce po wyjściu z toalety i przed jedzeniem , dokładnie podmywać się po każdym wypróżnieniu . Woda z mydłem zmywa 90% jaj pasożytów złożonych w ciągu nocy . Dzieci powinny spać w obcisłych majteczkach codziennie pranych w gorącej wodzie i prasowanych , dorośli powinni spać w piżamach (co uniemożliwia rozprzestrzenianiu się jaj) . Również czystość mieszkania wpływa zasadniczo przy zapobieganiu zarażenia jak i podczas leczenia .

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

Opublikowano

Motylica wątrobowa

[et_pb_section admin_label=”section”][et_pb_row admin_label=”row”][et_pb_column type=”4_4″][et_pb_text admin_label=”Tekst”]

Motylica wątrobowa (łac. Fasciola hepatica) – jest to przywra o złożonym cyklu życiowym. Forma dojrzała pasożytuje w przewodach żółciowych wątroby żywicieli ostatecznych (zwierzęta roślinożerne oraz człowiek). Zarażenie następuje zwykle latem i jesienią. Wywołuje chorobę zwaną fascjolozą. Jest bezwarunkowym pasożytem – nie może występować w formie wolno żyjącej a jedynie w ciele swojego żywiciela.

Osiąga około 18 – 51 mm długości i 4-13 mm szerokości. Ciało pokryte jest nieorzęsionym, elastycznym oskórkiem, posiada mikroskopijne kolce, które najobficiej występują w przedniej części grzbietowej strony ciała. Barwa ciała jest żółtawoszara, czasami z lekkim różowym odcieniem. Kształt ciała jest listkowaty, spłaszczony i najszerszy w przedniej części. Przód ciała zwężony jest w krótki stożek, na którego szczycie mieści się otwór gębowy. Ciało motylicy posiada 2 nieuzbrojone (bez haczyków) narządy czepne – przyssawki – gębową i brzuszną, przy czym ta druga jest większa. Między przyssawkami, bliżej brzusznej znajduje się otwór płciowy. Na tylnym końcu ciała mieści się pojedynczy otworek wydalniczy.

Zwierzęta te są obojnakami. Jaja są kształtu elipsoidalnego, długości 130-140 μm, szerokości 80-85 μm koloru brązowo-żółtego.

Po zjedzeniu przez żywiciela ostatecznego metacerkarii (razem z trawą, na której osiadły) dostają się one do jego przewodu pokarmowego. W jelicie roślinożercy osłonka cysty ulega rozpuszczeniu, a uwolniona larwa przebija ścianę jelita i wraz z krwią dostaje się do różnych organów żywiciela, w których się osiedla. Zazwyczaj jednak atakuje wątrobę, którą uszkadza penetrując, a następnie osiedla się w przewodach żółciowych, gdzie dorasta i osiąga dojrzałość płciową. Niekiedy motylice mogą się osiedlać w płucach, węzłach chłonnych, śledzionie, tkance podskórnej.

Fascjoloza przejawia się ogólnymi zaburzeniami trawienia, funkcji wątroby – np. nieprawidłowe wydzielanie żółci. W skrajnym przypadku prowadzi do żółtaczki.

Zmiany anatomopatologiczne w głównej mierze dotyczą wątroby. W fazie ostrej podczas wnikania pasożyta w miąższ wątroby wywiązuje się urazowe ostre zapalenie wątroby, co przejawia się znacznym przekrwieniem i powiększeniem wątroby. Powierzchnie wątroby pokrywają małe otworki będące miejscami wniknięcia młodych pasożytów w miąższ wątroby. Przy intensywnych inwazjach stwierdza się również zapalenie otrzewnej. Węzły chłonne wątrobowe są powiększone i obrzękłe. Skutkiem uszkodzeń naczyń krwionośnych wątroby płyn otrzewnowy może być zabarwiony na czerwono. W przypadku bardzo silnych inwazji możliwe jest wewnętrzne skrwawienie się z wątroby co skutkuje występowaniem w jamie brzusznej znacznych ilości krwi. Z czasem uszkodzenia miąższu wątroby powiększają się. Kanały wydrążone przez wędrujące motylice wypełnione są krwią i zniszczoną tkanką wątrobową. Występują nacieki komórkowe eozynofine i makrofagowe. Następnym etapem jest wypełnienie ubytków tkanką ziarninową, która z czasem bliznowacieje.

Przy inwazjach przewlekłych, po tym jak dorosłe motylice dostaną się do przewodów żółciowych, na skutek uszkodzeń mechanicznych, toksycznego działania motylic, zastoju żółci w przewodach wytwarza się zapalenie ścian przewodów żółciowych . Przewody wypełnia gęsty płyn koloru brunatno-brązowego z jajami motylic oraz ich obumarłymi częściami. Czasami stwierdza się ropne zapalenie przewodów żółciowych . W następstwie tego stanu dochodzi do łącznotkankowego zgrubienia ścian przewodów widocznego jako grube sznury barwy białawej. Efektem tych zmian jest marskość wątroby .

Profilaktyka

Ponieważ źródło zarażenia stanowi zanieczyszczona woda lub rośliny, aby uchronić się inwazji, nie należy pić wody ze zbiorników, w których mogą istnieć przywry (stawy itp.), a także nie brać do ust traw ani roślin wodnych, na których mogą przebywać larwy.

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

Opublikowano

Tęgoryjce

[et_pb_section admin_label=”section”][et_pb_row admin_label=”row”][et_pb_column type=”4_4″][et_pb_text admin_label=”Tekst”]

Tęgoryjec dwunastnicy (Ancylostoma duodenale) – Dorosły osobnik ma niespełna 2 cm długości i ciało jasnoróżowego koloru. Żyje w dwunastnicy.

Do zakażenia dochodzi przez połknięcie jaj znajdujących się w zanieczyszczonej wodzie lub na niedomytych owocach i warzywach. Larwy mogą aktywnie wwiercać się przez skórę do naczyń krwionośnych, np. przez skórę stóp osób chodzących boso.

Żywi się nabłonkiem dwunastnicy i wysysaną ze ściany dwunastnicy krwią; wywołuje niedokrwistość.

Dawniej choroba często dotykała górników, stąd czasem używana nazwa choroby: „choroba górników” lub ” blednica egipska„.

 

Ancylostoma caninum – tęgoryjec psi

Nazwa tych pasożytów wiąże się ze szczegółami ich budowy anatomicznej i jest jednocześnie wskazaniem sposobu pasożytowania oraz związanej z tym wysokiej patogenności dla żywiciela. Te niewielkie nicienie (9-15mm długości) wyposażone są w pokaźną torebkę gębową zaopatrzoną w ząbki, za pomocą której przyczepiają się do błony śluzowej jelita cienkiego i pobierają krew (hematofagia).

Cykl rozwojowy jest prosty, z wydalonych z kałem jaj w ciągu 24 godzin wylęgają się larwy (w temp. ok. 250C, przy wilgotności 75-90%), które po około 7 dniach stają się inwazyjne. Dzięki otaczającej je wylince mogą przetrwać w środowisku kilka miesięcy. Po połknięciu, w ciągu 2-3 tygodni rozwijają się do postaci dorosłych w jelicie cienkim. Larwy tęgoryjców z rodzaju Ancylostoma mogą przenikać przez skórę i drogą krwionośną, przez serce, a następnie płuca trafiają do jelita.

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

Opublikowano

Nekator amerykański – tegoryjec

[et_pb_section admin_label=”section”][et_pb_row admin_label=”row”][et_pb_column type=”4_4″][et_pb_text admin_label=”nekator” background_layout=”light” text_orientation=”left” use_border_color=”off” border_color=”#ffffff” border_style=”solid”]

Necator americanus – nekator amerykański – tęgoryjec

Zarażenia tęgoryjcem dwunastniczym i nekatorem amerykańskim występują w strefie tropikalnej i subtropikalnej praktycznie na całym świecie. Szacuje się, że całkowita liczba osób zarażonych wynosi 580-740 mln. Największą zapadalność obserwuje się w Afryce Subsaharyjskiej, Azji Wschodniej i Południowo-Wschodniej, Oceanii, Ameryce Południowej i Środkowej. Zarażenie występuje najczęściej na terenach wiejskich, sprzyjają mu wilgotny i ciepły klimat, niewłaściwa utylizacja ścieków oraz chodzenie boso. Człowiek zaraża się drogą przezskórną. Obecne w glebie larwy wnikają aktywnie podczas kontaktu skóry z ziemią. Możliwe jest także zarażenie drogą pokarmową, zwłaszcza w przypadku Ancylostoma duodenale. W rejonach endemicznych najczęściej zarażają się dzieci, w ciągu całego życia może dochodzić do wielokrotnych zarażeń.

Tęgoryjec dwunastniczy i nekator amerykański są nicieniami o długości 5-13 mm, żyją w przewodzie pokarmowym człowieka od kilkunastu miesięcy do kilku lat. Samice codziennie składają kilka tysięcy jaj. W wilgotnej glebie wylęgają się z nich larwy rabditopodobne, które po dwóch wylinkach przekształcają się w larwy filariopodobne, zdolne do zarażania człowieka.

Po wniknięciu przez skórę larwy dostają się do naczyń żylnych, następnie są przenoszone do płuc, przedostają się do światła drzewa oskrzelowego, skąd wraz z wydzieliną oskrzelową są odkrztuszane i połykane. W przewodzie pokarmowym larwy dojrzewają, przyczepiają się do ściany jelita cienkiego i tam pasożytują. W przypadku zarażenia drogą pokarmową nie występuje wędrówka larw, lecz już w przewodzie pokarmowym przekształcają się one w postacie dojrzałe. Przechodząc przez skórę, larwy wydzielają szereg substancji, takich jak antykoagulanty, enzymy proteolityczne i immunomodulatory. Obecność larw w płucach, w mechanizmie odczynu toksyczno-alergicznego powoduje gromadzenie się komórek kwasochłonnych, co niekiedy prowadzi do powstania nacieków o patogenezie podobnej jak w glistnicy.

Objawy kliniczne mogą towarzyszyć wędrówce larw przez skórę, przejściu przez płuca, a także pasożytowaniu w przewodzie pokarmowym, jednak u ponad 90% wszystkich zarażonych przebieg jest bezobjawowy. W miejscu wniknięcia larwy inwazyjnej mogą pojawiać się świąd i zmiany o charakterze grudek. Masywna inwazja w okresie przejścia przez płuca może objawiać się kaszlem, dusznością i skurczem oskrzeli. Pasożytowanie robaka w przewodzie pokarmowym może być przyczyną bólów brzucha i biegunki o niewielkim nasileniu. W zarażeniu tęgoryjcem charakterystycznym objawem klinicznym jest niedokrwistość z niedoboru żelaza. Uważa się, że już inwazja 20 osobników tego gatunku może wywołać objawy niedokrwistości. U dzieci mogą występować niedobory białkowo-energetyczne, które objawiają się zaburzeniami rozwoju psychoruchowego.

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

Opublikowano

Glista ludzka

[et_pb_section admin_label=”section”][et_pb_row admin_label=”row”][et_pb_column type=”4_4″][et_pb_text admin_label=”Glista ludzka” background_layout=”light” text_orientation=”left” use_border_color=”off” border_color=”#ffffff” border_style=”solid”]

Ascaris lumbricoides hominis – glista ludzka

Osiąga około 40 cm długości. Ma obły kształt ciała o barwie bladoróżowej. Wzdłuż ciała biegną cztery podłużne linie. Linia grzbietowa i brzuszna są cienkie i białe, a linie boczne – brunatne i grubsze. Otwór gębowy jest otoczony trzema wargami, które służą za narząd czepny i wyposażone są w brodawki wargowe spełniające rolę narządów dotyku.

Glista ludzka jest rozdzielnopłciowa, samice mogą mieć do 40 cm długości, są większe od samców, których długość może wynosić 10-32 cm. W ten sposób można odróżnić samicę od samca. Narządy rozrodcze samca są nieparzyste – jądro, nasieniowód i przewód wytryskowy, a samicy parzyste – dwa jajniki, dwa jajowody i dwie macice, łączące się we wspólną pochwę.

Dorosłe samice żyją w jelicie cienkim. Składają dziennie do 200 tysięcy jaj, które z kałem żywiciela wydostają się na zewnątrz. Po kilku tygodniach w jajach rozwijają się larwy i w takiej postaci czekają na połknięcie przez żywiciela (żywicielem glisty ludzkiej jest tylko człowiek).

W jelicie człowieka larwy wydostają się z osłon jajowych. Uwolnione larwy przez ścianki jelita przedostają się do naczyń krwionośnych i rozpoczynają wędrówkę do płuc. Jest to konieczne, ponieważ do dalszego rozwoju potrzebują tlenu. Docierają więc do pęcherzyków płucnych. Tam dwukrotnie linieją. Po osiągnięciu 2 mm długości zaczynają wędrówkę w górę przez oskrzeliki, oskrzela, tchawicę do krtani, skąd odruchowo przełknięte, dostają się do żołądka i stąd do jelita. Tu dorastają. Po ok. 2 miesiącach od zakażenia zaczynają w jelicie rozmnażać się płciowo. Choroba spowodowana przez glisty nosi nazwę glistnicy i objawia się najczęściej ogólnym osłabieniem, zawrotami głowy, obrzękami twarzy, nadmierną pobudliwością chorego i reakcjami alergicznymi. Gdy zakażenie jest masowe, może dochodzić do całkowitego braku drożności jelit. Glistą można się zarazić jedząc niedomyte warzywa, które były nawożone ludzkimi fekaliami, lub pijąc zanieczyszczoną wodę (np. w czasie kąpieli w jeziorze, rzadziej basenie).

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]