Opublikowano

Helicobacter pylori

Helicobacter pylori to gram-ujemna bakteria, wyposażona w kilka wici. Zalicza się ją do pałeczek, ma helikalny kształt stąd pochodzi jej nazwa. Bakteria ta zasiedla powierzchnię komórek nabłonkowych błony śluzowej części przedodźwiernikowej żołądka, a u osób z niedokwaśnością zasiedla cały żołądek. Za pomocą enzymów rozrzedza śluz , w którym porusza się używając długich wici.

Odkryto ją w latach 80-tych XX wieku, co było sporym zaskoczeniem. Nikt wcześniej nie podejrzewał, że w tak niesprzyjających warunkach może dość do zasiedlenia przez bakterie. Helicobacter produkuje zasadowy amoniak , który neutralizuje kwasy żołądkowe stwarzając jej idealne warunki rozwoju.

Światowa Organizacja Zdrowia szacuje, że zainfekowanych tą bakterią jest ok. 70% ludzi w krajach rozwijających się i ok. 30% w krajach rozwiniętych. Jej obecność zwiększa ryzyko wystąpienia takich schorzeń jak zapalenie żołądka i wrzody trawienne żołądka i dwunastnicy.

H. pylori odpowiada za ok. 80% przypadków choroby wrzodowej żołądka i 90% przypadków choroby wrzodowej dwunastnicy. Oczywiście nie można stwierdzić, że sama bakteria jest przyczyną np. stanu zapalnego błony śluzowej żołądka, nie uwzględniając trybu życia pacjenta (papierosy, alkohol, kawa, stres, niesteroidowe leki przeciwzapalne).

Nie wszystkie typy tej bakterii są w równym stopniu chorobotwórcze – zależy to od ich zdolności do wywoływania uszkodzeń komórek żołądka.

Jeśli bakterie bytujące w naszym żołądku posiadają mechanizmy umożliwiające nakłuwanie komórek , to wtedy nasze własne kwasy żołądkowe uszkadzają nasze własne komórki.

Naturalne środki leczące H.pylori to lukrecja (glycyrrhiza glabra) i sulforafan z brokuła. Żeby ich działanie było skuteczne, w okresie przyjmowania preparatów staramy się obniżać kwasowość soku żołądkowego, żeby bakterie nie chroniły się w śluzie, ale były bardziej podatne na działanie leku.

Na poniższej stronie znajdziesz pełno porad i przydatnych informacji na temat ziół i ziołolecznictwa. Kliknij w link poniżej i dowiedz się więcej na ten temat:

Ziołolecznictwo Wrocław

Opublikowano

Kandydoza. Objawy, diagnostyka i leczenie

[et_pb_section admin_label=”section”][et_pb_row admin_label=”row”][et_pb_column type=”4_4″][et_pb_text admin_label=”Tekst” background_layout=”light” text_orientation=”left” use_border_color=”off” border_color=”#ffffff” border_style=”solid”]

Kandydoza, inaczej nazywana drożdzycą, to choroba grzybicza skóry. Wywoływania jest przez grzyby candida, które najczęściej występują w formie jednokomórkowej. Istnieje około 150 gatunków, ale tylko 9 jest uznanych za patogenne dla człowieka. Najczęstszymi grzybiczymi patogenami są Candida albicans, które są najczęstszą przyczyną grzybiczych infekcji błon śluzowych przewodu pokarmowego jak i zakażeń wielonarządowych. Poza Candida albicans wykrywa się również m.in.: C. glabrata, C. tropicalis, C. parapsilosis, C. krusei, które są bardzo oporne na leczenie. Kandydozy dzielimy na powierzchniowe – jamy ustnej, paznokci, skórnym oraz głębokie- np. obecność grzybów we krwi.

Kandydoza – przyczyny i czynniki zwiększające ryzyko

  • Przebyta antybiotykoterapia

  • Stany upośledzonej odporności

  • Stosowanie chemioterapii, radioterapii lub immunosupresji

  • Predyspozycje pacjenta do zakażenia drożdżakami oraz grzybami pleśniowymi

  • Częściowe lub całkowite usunięcie śledziony

  • Przewlekły stan zapalny

  • Leki

  • Zabiegi chirurgiczne

  • Stosowanie cewników dożylnych

  • Zapalenie błony śluzowej przewodu pokarmowego

  • Uszkodzenie skóry

  • Zaburzenia funkcji narządów w następstwie cukrzycy, niewydolności nerek i wątroby oraz w przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc.

  • Stan po przeszczepieniu narządów

Najczęściej źródłem zakażenia jest własny przewód pokarmowy, a konkretnie flora drożdżakowa wskutek zaburzeń ekosystemu organizmu. Rzadziej do zakażenia dochodzi podczas transmisji z człowieka na człowieka oraz zakażeń szczepami występującymi w środowisku szpitalnym.

Diagnostyka kandydozy

Diagnozowanie kandydoz powierzchniowych np. jamy ustnej można przeprowadzić na podstawie oceny objawów w wywiadzie z pacjentem. W zakażeniach grzybiczych układowych stosuje się:

  • badania mikroskopowe

  • metody mikrobiologiczne

  • wykrywanie antygenów i przeciwciał

  • metody genetyczne

W zależności od objawów i lokalizacji pobiera się odpowiedni materiał genetyczny– m.in: krew, mocz, wymazy, wycinki tkanek. Pobieranie próbki musi się odbyć w warunkach jałowych. Na podstawie otrzymanych wyników można wykazać obecność grzybów m.in przez ocenę właściwości biochemicznych patogenów za pomocą odpowiednich odczynników. Badaniem uzupełniającym metody mikrobiologiczne są metody serologiczne- wykrywanie antygenów i przeciwciał, które wykonuje się za pomocą różnych testów o wysokiej czułości. W diagnozowaniu Candida stosuje się np. oznaczenie stężenie w surowicy lub moczu D-arabinitolu, który jest głównym metabolitem grzybów. Innymi metodami są metody genetyczne, również o wysokiej czułości, które opierają się na analizie DNA i RNA. Najczęściej stosuje się metodę genetyczną PCR – polymerase chain reactionon. W tym badaniu za pomocą enzymu polimerazy DNA dochodzi do powielania fragmentu DNA grzyba. Na podstawie otrzymanych wyników można określić rodzaj i gatunek patogenu. Niestety badanie może dawać wynik fałszywie dodatni, dlatego należy przy diagnozie wziąć pod uwagę objawy kliniczne lub przeprowadzić dodatkowe badania.

Diagnostyka – biorezonans Wrocław

W badaniu metodą biorezonansu magnetycznego można bezboleśnie wykryć w ciągu kilkunastu minut 15 różnych szczepów Candidy. Metoda ta umożliwia również skuteczne wsparcie terapii tych zakażeń. W naszym gabinecie oferujemy również pomoc dietetyka w przebiegu terapii.

testy na pasożyty 3Dowiedz się więcej na temat jak działa biorezonans

Bibliografia

Biliński P. i in.: Diagnostyka i leczenie układowych zakażeń grzybiczych w onkohematologii, Onkol. Prak. Klin. 2008; 4: 15–24

Rogalski P.: Kandydoza przewodu pokarmowego — fakty i mity, Gastroenterologia Kliniczna 2010, tom 2, nr 3, 87–97

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

Opublikowano

Jak zbadać obecność pasożytów?

Pasożyty towarzyszą ludzkości od zarania dziejów i są oraz nadal będą przyczyną wielu schorzeń. Największy problem w przypadku pasożytów stwarza ich prawidłowa diagnostyka. Choroby pasożytnicze potrafią przez długi czas niepowodowa żadnych widocznych objawów, aż pewnego dnia atakować organizm z pełną siłą. W takim razie jak zbadać obecność pasożytów?

Objawy zakażenia pasożytami

Niżej wymienione objawy wskazują na konieczność przeprowadzenia diagnostyki w kierunku obecności pasożytów:

  • nienaturalna bladość skóry

  • podkrążone oczy

  • słabe włosy i paznokcie

  • niedokrwistość z powodu niedoboru żelaza

  • częste biegunki lub zatwardzenia

  • wzdęcia

  • bóle brzucha

  • niespokojny sen (lub dziecko śpi z pupą uniesioną do góry)

  • wędrowanie po łóżku w nocy

  • drapanie się w okolicy odbytu

  • odparzony odbyt

  • zgrzytanie zębami

  • otwarta buzia u dziecka

  • świąd skóry

  • wysokie IgE ogólne

  • nasilone bez konkretnego powodu objawy alergii

  • kłopoty z oddychaniem

  • przerost tzw. trzeciego migdałka

  • astma

  • atopowe zapalenie skóry

  • wysypki

  • rozdrażnienie

  • nerwica

  • depresja

Konwencjonalne i niekonwencjonalne metody diagnostyki pasożytów

testy na pasożyty

Metody diagnostyczne można podzielić na konwencjonalne oraz niekonwencjonalne. Metody konwencjonalne to

  • badania mikroskopowe

  • badania serologiczne

  • badania molekularne (obecność DNA)

Badania mikroskopowe

Najczęściej bada się kał w wymazie pod mikroskopem w celu stwierdzenia obecności pasożytów, ich jaj, cyst lub fragmentów ciał pasożytów jelitowych. Tą metodą można wykryć obecność tasiemców, glist, owsików czy też lamblii .Ujemny wynik badania nie zawsze świadczy o braku zakażenia pasożytniczego (wynik fałszywie ujemny).

Badania te trzeba bardzo często powtarzać, i tak w przypadku podejrzenia giardiozą nawet do 6 razy w ciągu 14 dni. Czasami zdarza się wynik fałszywie dodatni. Niedoświadczony laborant może opisać pyłki roślin jako jaja glisty ludzkiej  Jest to więc metoda dość tania ale obarczona dużym marginesem błędu.

Badania serologiczne

W przypadku obecności objawów zakażenia pasożytniczego i negatywnych wyników badania kału zaleca się badania serologiczne. W tej metodzie na podstawie próbki krwi pobranej od pacjenta sprawdza się obecność przeciwciał skierowanych na zwalczanie konkretnego pasożyta (IgM , IgA). Dodatkowo bardzo często określa się z krwi poziom eozynofili , obecność których może świadczyć o zakażeniu pasożytniczym .

Podczas takich badań można wykryć o wiele więcej rodzajów zakażeń pasożytniczych niż z kału :

  • pierwotniaki (m.in. lamblioza, rzęsistkowica, toksoplazmoza, babeszjoza)

  • przywry i tasiemce (m.in. tasiemiec i wągrzyca)

  • nicienie (glistnica, toksokaroza, owsica)

  • stawonogi pasożytnicze (m.in. nużeniec)

Niestety i ta metodyka badań obarczona jest pewnym marginesem błędu wynikającym na przykład ze zbyt wczesnego pobrania próbki, kiedy organizm nie zdołał jeszcze wytworzyć przeciwciał. Innym problemem jest to, że badanie obecności pasożytów ukierunkowane jest na ich konkretny rodzaj.

Czas oczekiwania na wyniki to od 10 do 14 dni a koszt od 30 do 90 złotych na jeden gatunek pasożyta .

Badania molekularne

Badania PCR polega na wykryciu obecności materiału DNA konkretnego pasożyta w próbce pobranej od pacjenta . Obecnie badania tego typu mogą być wykonywane z krwi czy też płynu mózgowo-rdzeniowego . Wadą jest bardzo wysoki koszt – 200-300 złotych. Tego typu badania wykonuje się w przypadku podejrzenia malarii lub babeszjozy

Jak zbadać obecność pasożytów testem biorezonansowym?

W trakcie testu na obecność pasożytów wykonywanych aparatem BICOM do pacjenta za pomocą elektrod wysyłane są częstotliwości charakterystyczne dla konkretnego pasożyta i porównywane są z częstotliwościami testowanej osoby. W przypadku stwierdzenia zgodności częstotliwości, można potwierdzić obecność konkretnie badanego pasożyta. U zdrowego człowieka nie powinny występować częstotliwości charakterystyczne dla badanego pasożyta. Metodyka ta charakteryzuje się dużą czułością, możliwością zbadania w krótkim czasie dużej ilości różnych pasożytów ludzkich, bezinwazyjnością badań i bezbolesnością oraz stosunkowo niskim kosztem w stosunku do ilości sprawdzanych możliwych infekcji pasożytniczych.

Panel 94 pasożytów oraz 50 pierwotniaków oraz zakażenia candidą kosztuje 150 złotych i trwa około 30 minut.

Opublikowano

Candida albicans

Candida albicans – objawy

Candida to mikroorganizmy, które powszechnie występują w przyrodzie. U większości ludzi występują na powierzchni skóry i błon śluzowych. Wchodzą w skład naszej mikroflory fizjologicznej. Ludzki układ odpornościowy nadzoruje obecność i liczebność populacji mikroorganizmów saprofitycznych, zapobiegając nadmiernemu namnażaniu się. Wraz z rozwojem medycyny nastąpił wzrost liczby infekcji drożdżakami Candida.

Zwykle występują one jako jednokomórkowce, są to małe, owalne komórki. Rozmnażają się głównie przez pączkowanie.

Do tej pory poznano ponad 150 gatunków Candida, ale zaledwie 15 z nich jest jako czynniki zakaźne. Częstotliwość występowania C. albicans spadła przez lata z 70% do 50%, natomiast coraz częściej przyczyną infekcji jest Candida glabrata.

Czy to już kandydoza?

Do powstania kandydozy czyli infekcji przyczynić mogą się: niedobór odporności, długi okres leczenia atybiotykami lub sterydami długotrwała hospitalizacja, stosowanie inwazyjnej diagnostyki, niewłaściwa dieta . Choroba objawia się jako infekcja skóry, błon śluzowych lub dowolnego narządu. U ludzi zwykle atakuje niektóre obszary skóry, krtani, dolnych dróg oddechowych, układu pokarmowego, układu moczowo-płciowego.

U większości zdrowych ludzi C. albicans jest nieszkodliwym elementem naturalnej mikroflory skóry i przewodu pokarmowego. Jednak gdy jej rozrost nasila się w niekontrolowany sposób może spowodować powierzchowną kandydozę błony śluzowej (np. pleśniawka, drożdżyca pochwy).

U osób z obniżoną odpornością, C. albicans może przedostać się do układu krwionośnego i spwodować inwazyjną lub rozsianą kandydozę narządów wewnętrznych (nerki, śledziona, wątroba, mózg, płuca i in.). Taka ogólnoustrojowa rozproszona kandydoza jest bardzo trudna do rozpoznania i leczenia.

Niespecyficzne objawy zakażenia grzybiczego stwarzają trudności diagnostyczne i znacznie wydłużają czas rozpoznania oraz utrudniają zastosowanie odpowiedniego leczenia. Candida albicans jest dominującą przyczyną kandydozy, ale w ostatnich latach wzrósł współudział innych gatunków (C.glabrata). Rośnie też lekooporność grzybów na popularnie stosowane leki.

Czynniki ryzyka oraz leczenie zakażenia candidą

Candida albicans jest częstym czynnikiem szpitalnych zakażeń. Powoduje 15% wszystkich przypadków sepsy i 40% zakażeń szpitalnych krwi. C.albicans zaraża osoby o wysokiej, jak i obniżonej odporności. Infekcje są szczególnie poważne w grupie osób z AIDS, poddawanych chemioterapii nowotworów lub terapii z zastosowaniem leków, które prowadzą do obniżenia odporności organizmu oraz osób po przeszczepach.

Czynniki ryzyka wystąpienia inwazyjnej kandydozy można podzielić na dwie zasadnicze grupy: czynniki związane z gospodarzem (choroby immunosupresyjne, neutropenia, wiek i pogorszenie stanu klinicznego z powodu chorób) i czynniki zależne od opieki zdrowotnej (żywienie pozajelitowe, stosowanie cewnika, interwencje chirurgiczne, czy zażywanie antybiotykówi leków steroidowych). Najczęstszym zagrożeniem związanym z opieką zdrowotną jest długotrwały pobyt w szpitalu lub na oddziale intensywnej terapii.

Candida albicans, może wywołać ogólnoustrojowe zakażenia o współczynniku umieralności około 40%. Infekcje są wynikiem nadmiernej kolonizacji przewodu pokarmowego, w którym C. albicans jest częścią naturalnej mikroflory. Gdy układ odpornościowy zostaje naruszony, Candida może opuścić przewód pokarmowy i wywołać rozległe infekcje. Przez zmniejszenie ilości jej populacji w jelitach pacjentów wrażliwych można zapobiegać infekcjom.

Candida a dieta

Liczne badania sugerują, że spożywanie znacznej ilości węglowodanów prostych, takich jak glukoza, sacharoza, fruktoza lub maltoza, stanowi istotny czynnik ryzyka dla powstania kandydozy. Ograniczenie ich spożycia poprzez włączenie do diety zamienników w postaci ksylitolu lub sorbitolu może w znaczący sposób wpłynąć na kontrolowanie infekcji.

Dodatek oleju kokosowego do diety może stać się sposobem zmniejszenia C. albicans w jelitach. Model ten pozwala na badanie oddziaływań pomiędzy dietą każdego człowieka, a drobnoustrojami występującymi w jego organizmie oraz przyczynami, dla których niektóre z tych mikroorganizmów, w pewnych uwarunkowaniach, wywołują choroby.

Dowiedz się więcej o tym jakie testy na alergie i infekcje grzybiczne przeprowadzamy w naszym gabinecie oraz jak działa biorezonans magnetyczny.

Opublikowano

Objawy owsików

[et_pb_section admin_label=”section”][et_pb_row admin_label=”row”][et_pb_column type=”4_4″][et_pb_text admin_label=”Tekst”]

Objawy owsików u dzieci i dorosłych:

  • nienaturalna bladość skóry

  • podkrążone oczy

  • biegunki lub zatwardzenia

  • wzdęcia
  • bóle brzucha
  • niespokojny sen (lub dziecko śpi z pupą uniesioną do góry)

  • wędrowanie po łóżku w nocy

  • drapanie się w okolicy odbytu

  • odparzony odbyt

  • zgrzytanie zębami

  • wysokie IgE ogólne

  • nasilone bez konkretnego powodu objawy alergii

  • wysypki

  • rozdrażnienie
  • nerwica
  • depresja

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

Opublikowano

Giardia lamblia

[et_pb_section admin_label=”section”][et_pb_row admin_label=”row”][et_pb_column type=”4_4″][et_pb_text admin_label=”Tekst”]

Giardia lamblia .

Kosmopolityczny pierwotniak z grupy wiciowców . Pasożyt wykrywany częściej w strefie tropikalnej i subtropikalnej niż w krajach o klimacie umiarkowanym. W Polsce zarażonych Gardia Lamblią jest od kilku do kilkunastu procent dorosłych oraz dzieci .

Postacią inwazyjną jest cysta . Zarażenie następuje przez jamę ustna . W dwunastnicy z cysty uwalniają się dwa trofozoity , które przyczepiają się krążkami czepnymi do błony śluzowej jelita . Inwazja obejmuje jelito cienkie a zwłaszcza dwunastnicę , rzadziej drogi żółciowe i przewody trzustki . Zarażony człowiek wydala od kilku do 70 milionów cyst na dobę w gramie kału.

W większości przypadków zarażenie przebiega ze słabymi objawami typu zaparcia, biegunka oraz bóle nadbrzusza . Nasilone objawy oprócz wymienionych wyżej to zgaga, szybkie męczenie się , częste odbijanie , stany podgorączkowe oraz alergie skórne . Długo utrzymujące się zakażenie prowadzi do spadku masy ciała, zanikiem mięśni oraz częsta nadmierną sennością . U około 50 % zakażenie lamblia przebiega z niedokwaśnością soków żołądkowych , z zaburzeniami trawienia tłuszczów i węglowodanów oraz upośledzeniem wchłaniania węglowodanów.

Profilaktyka polega na przestrzeganie podstawowych zasad higieny żywności i wody . W większości przypadków do zarażenia dochodzi poprzez spożycie skażonych owoców lub warzyw , jedzenia brudnymi rękami po zabawie w piaskownicy lub zwierzętami

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

Opublikowano

Szparkosz okrężnicy (Balantidium coli)

[et_pb_section admin_label=”section”][et_pb_row admin_label=”row”][et_pb_column type=”4_4″][et_pb_text admin_label=”Tekst”]

Szparkosz okrężnicy – Balantidium coli

Pierwotniak kosmopolityczny, w Polsce bardzo często obecny u świń . Do zakażenia człowieka dochodzi poprzez spożycie pokarmu lub wody skażonych cystami pierwotniaka Balantidium coli.

Po dostaniu się cysty szparkosza okrężnicy do przewodu pokarmowego uwalniają trofozoity , które namnażają się w świetle jelita grubego powodując nacieki zapalne z ogniskową martwicą i wytworzeniem owrzodzeń .

U większości zarażonych choroba przebiega bezobjawowo – czasami pojawia się biegunka jako główny objaw . Bardzo rzadko pojawia się krwawienie z przewodu pokarmowego . Nie dochodzi do zakażenia innych organów wewnętrznych .

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

Opublikowano

Toksoplazmoza

[et_pb_section admin_label=”section”][et_pb_row admin_label=”row”][et_pb_column type=”4_4″][et_pb_text admin_label=”Tekst”]

Toxoplasma Gondii

Toksoplazmoza to choroba pasożytnicza ludzi oraz zwierząt wywołana pierwotniakiem Toxoplasma gondii .ostatecznym żywicielem są koty oraz kotowate , żywicielem pośrednim są wszystkie ssaki z człowiekiem włącznie oraz niektóre ptaki.

Do zarażenia dochodzi poprzez spożycie surowego lub niedogotowanego mięsa zawierającego cysty jak również zjedzenia pokarmu zanieczyszczonego kałem , moczem lub ślina zwierząt chorych na toksoplazmozę . Można zarazić się również drogą kropelkową , zarażenie sródmaciczne oraz poprzez transplantację .

toksoplazmoza przewlekła 01

 

Przebieg choroby

U płodu dochodzi do nieuleczalnych wad (najczęściej ośrodkowego układu nerwowego), które z reguły prowadzą do śmierci. Zarówno u dzieci, jak i osób dorosłych, wyróżnia się dwie postaci toksoplazmozy: ostrą i przewlekłą.

W ostrym przebiegu toksoplazmozy zapaleniu ulegają węzły chłonne – zwłaszcza szyjne. Pacjent skarży się także na silne bóle głowy i gorączkę. Pojawiają się objawy grypopodobne. W rzadkich przypadkach dochodzi do zapalenia mózgu i opon mózgowych.

Przewlekła postać toksoplazmozy jest bardzo rzadka. Objawia się ona nawracającą gorączką, bólami głowy, dolegliwościami stawowymi i niekiedy zapaleniem zaatakowanych narządów: węzłów chłonnych, wątroby, śledziony, serca, płuc, oczu i ośrodkowego układu nerwowego.

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

Opublikowano

Bruzdogłowiec szeroki

[et_pb_section admin_label=”section”][et_pb_row admin_label=”row”][et_pb_column type=”4_4″][et_pb_text admin_label=”Tekst”]

Diphyllobothrium latum – Bruzdogłowiec szeroki to tasiemiec , który w postaci dojrzałej jest pasożytem jelita cienkiego człowieka , psa , kota i około 30 gatunków innych ssaków mogących się odżywiać rybami.

Tasiemiec osiąga od 3 do kilkunastu metrów długości i żyje nawet do 25 lat. Najczęściej pasożytuje w jelicie cienki przymocowany bruzdami czepnymi do śluzówki jelita.

Bruzda czepna ma około 2-3 mm długości.

Cykl rozwojowy

Odbywa się w środowisku wodnym , gdzie larwy spożywane są przez skorupiaka planktonowego z rzędu widłonogów . Rolę kolejnego żywiciela pośredniego spełniają ryby z gatunku karpiowatych,ale także łosoś , okoń i szczupak . W ich mięśniach larwy przechodzą w kolejną formę o długośc10-50 mm.

Zarażenie człowieka jako żywiciela ostatecznego następuje drogą pokarmową w wyniku spożycia surowych lub niedogotowanych, niedosmażonych lub niedowędzonych ryb . W jelicie cienkim w ciągu 3-5 tygodni rozwija się forma dorosła.

Objawy

Mało specyficzne objawy jelitowe i ogólne – często zarażenie odbywa się bezobjawowo . U niektórych osób stwierdza się zaburzenia nerwowe , trawienne , chudniecie, osłabienie , anoreksję i wymioty oraz niedobory witaminy B12

Profilaktyka polega na nie spożywaniu surowych ryb . Mrożenie ryb w temperaturze – 10 w ciągu 24 godzin oraz gotowanie lub smażenie w temperaturze powyżej 50 stopni przez 10 minut zabija plerocerkoidy zawarte w mięśniach i zapobiega zarażeniu .

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

Opublikowano

Włośnica

Trichinella spiralis

Włośnica jest chorobą pasożytniczą, która powstaje na skutek obecności włośnia krętego (nicienie z rodzaju Trichinella). Zakażenia chorobą następuje podczas spożywania mięsa, które zostało zaatakowane przez larwy (nie ma możliwości zarażenia od innego człowieka).

 

Cykl rozwojowy

 
W cyklu życiowym włośni występuje zwykle dwóch różnych żywicieli, z których każdy jest żywicielem ostatecznym. Żywiciele pośredni nie występują, ponieważ u każdego żywiciela rozwijają się formy dorosłe.

Zarażenie następuje po zjedzeniu zarażonego mięsa, w wypadku człowieka najczęściej świni lub dzika, rzadziej konia, albo jego przetworów zawierających inwazyjne larwy włośnia krętego, nie poddanych odpowiedniej obróbce termicznej.

W żołądku człowieka, pod wpływem enzymów trawiennych, otorbione larwy (znajdujące się wcześniej w mięśniach zwierzęcia) wydostają się z otoczek, a następnie przedostają się do jelita cienkiego. Tam w ciągu 48–72 godzin osiągają dojrzałość płciową i kopulują. Samce osiągają 1,4–1,6 mm, a samice 3–4 mm długości.

Embriogeneza i wylęg następuje jeszcze w macicy. Samica rodzi około 1500 żywych larw, każda o długości 0,07–0,10 mm. Larwy dostają się do krwiobiegu lub układu limfatycznego żywiciela, a z krwią lub limfą do mięśni poprzecznie prążkowanych. Po wniknięciu do włókna mięśniowego zwijają się spiralnie i otorbiają. Niektóre giną, inne zachowują zdolność do zarażania nawet przez kilkadziesiąt lat . Te, które przetrwają mogą powodować poważne zaburzenia w organizmie, a nawet prowadzić do śmierci.

 

Objawy i przebieg

 

Objawy uzależnione są od stopnia inwazji i charakteryzują się m.in. wysoką gorączką, bolesnością mięśni, bólami brzucha, biegunką i charakterystycznym dla ludzi obrzękiem twarzy (reakcja alergiczna). We krwi stwierdza się wysoką leukocytozę i eozynofilię. Choroba może być śmiertelna.

Możliwe są ciężkie powikłania: zapalenie mięśnia sercowego (myocarditis), zapalenie płuc (pneumonia), zapalenie mózgu (encephalitis).

 

Sposoby zapobiegania włośnicy:

  • badanie weterynaryjne mięsa
  • zamrażanie mięsa
  • staranne gotowanie lub smażenie mięsa